Work

studio@oliviergoethals.info


een brok oneindigheid.
collages gebaseerd op een fictieve ruimte uit simon vestdijks "de kellner en de levenden".

De meest fascinerende ruimte zit halverwege de reis, als de groep een in een rotswand uitgehouwen gang verlaat en er zich een spectaculair panorama ontvouwt. Van afmetingen mocht de voorhal monsterachtig zijn geweest, niets was zij vergeleken bij dit brok oneindigheid, dat zich alzijdig uitbreidde, al waren er, afgezien van de verlichte cijferborden, nog wel enkele punten, waar de blik rust vond. Het meest opvallend was een aantal smalle stalen bruggen, kriskras over een of andere afgrond heen gelegd, bruggen die zich vertakten, verbindingen vormden, of zich tot een verenigden; en bij iedere splitsing waarschuwden met hun klein, somber licht de rode cijfers en letters. Schimmige stoeten, die deze barbaarse plek langs andere rotsgangen hadden bereikt, bewogen zich over de bruggen voort. Veelbetekenend zijn ook de beschrijvingen van het zicht naar boven en beneden. Naar boven toe waren de grenzen moeilijk te bepalen; wellicht hingen daar stenen draperieen heel in de hoogte (. . .). En: Onder de bruggen golfde nevel, deinde een ijle mist. Maar was het wel mist? Was het niet de tegenzin in het oog om zich zo ver in het onbestaanbare te wagen? Arthur Wortmann

gepubliceerd in nummer 5/2014 van het literaire tijdschrift DWB 'Vijftig bezoeken aan fictieve gebouwen'
redactie: christophe van gerrewey